Hasan

Çeriler bir nâra attı surlardan

“Yatıyor yiğit ok yemiş kırk yandan”

Düşmüş orta yere o koca selvi

Görsen bu adam değil melek sanki

O nurlu eller tutmuş bir sopayı

Sopa ki iki ucu da kırmızı

Deynekten kayarak düşünce yere

Yerden bir “âh” sıçradı göklere

Gökten harbe gelen melekler bile

Bakıp bakıp imrendi bu yiğide

Hem savaşıp hem dua ettiler

Hak’tan şehrin fethini dilediler

Duaları kabul etmiş ki Yezdan

Şehre kıratında girdi sultan

Şükür namazını kıldıktan sonra

Gitti surdaki yiğidin yanına

Görünce tanıdı bu yüzü pâkı

Anlatmalıydı ve anlatacaktı

“Muhasara başlamadan evveldi

Hüngür hüngür ağlayan şu yiğitti

Sordum “evledım ne ağlarsın” diye

Konuşmayı arzu etmedi önce

Ancak biraz korkmuş olacak ki

Kaş çatınca başladı hikâyesi

Harbde ön safı murad etmiş meğer

Kom’tan “iki” demiş “istersen eğer”

Şehid olamam diye üzülürken

Kendinden geçip yaş dökmüş gözünden

Ben de gamlanıp boynuna sarıldım

Biraz teskin edip hemen ayrıldım”

Dinleyen ağlamadan duramadı

Ağlayan ağlamaya doyamadı

Sultan kollarına alıp şehidi

“Ey garındaşım” dedi ve ekledi

“Mehmed sana can idi burada kalsan

İstanbul sana değer miydi Hasan?”

Mehmet Sâki