Yârim

Dedim yâr gözlerin çok güzel dur bir yol bakam
Yumdu tekini: meğer birini sevmez imiş
Tenhaya çekip de gizlice söyledi anam
Duyunca fark ettim: meğer yârim şaşı imiş

Düşünüp almak lâzım diye yârin gönlünü
Gül bahçesinde kestim birden gülün önünü
Beni ejderha sanıp başındaki tülünü
Düşürünce gördüm: meğer yârim dazlak imiş

Dedim yâr beni bildi oyun ister bahçede
Tutup sarayım diye ardından koştum ben de
Su alıp yalpalayan tekne gibi önümde
Koşarken anladım: meğer yârim topal imiş

Sarıp belini “Sultânım” dedim “ben kulunum”
Senin için milyon defa ölsün Çobanoğlu’m
Eliyle birkaç hareket yapıp yağ tulumum
Ihhhhh!!! Deyince çaktım: meğer yarim ahraz imiş.